Tai Chi Tradycyjne - Szkoła YIN-YANG
 

Artykuły, informacje - Tai Chi i Chi Kung

 Sekretny przekaz Tai Chi Chuan rodziny Yang
James P. Blaise

Istnieje wiele różnych sztuk walki. Możemy je podzielić ze względu na pochodzenie geograficzne (sztuki japońskie, chińskie, indyjskie, itd.), ze względu na charakterystykę ruchów (sztuki twarde lub miękkie),
lub ze względu na zasięg w jakim operują (krótkie albo długie).
Możliwych podziałów jest wiele, niemniej pierwszy podział wynika z samej istoty kierunku rozwoju praktyki. Tak więc możemy się rozwijać na zewnątrz lub do wewnątrz. Stąd istnieje podział sztuk walki na style wewnętrzne i zewnętrzne. Ich sposoby treningowe i cele jakie sobie stawiają są bardzo odmienne.
Można powiedzieć, że jedyną ich wspólną rzeczą jest fakt, że i jedne i drugie są sztukami walki.

Style zewnętrzne narodziły się na polach walki z potrzeby przeżycia, samoobrony i dominacji nad przeciwnikiem. Podstawą tych stylów jest siła oparta na mięśniach i możliwości ich napinania.

Style wewnętrzne pochodzą jednak z zupełnie innego źródła. Powstały one z praktyk: medytacyjnych, oddechowych, z wiedzy na temat konstrukcji anatomicznej ludzkiego ciała, zrozumienia istoty i zasad krążenia energii życiowej oraz filozoficznych koncepcji taoistycznych, według których u podstawowy wszechświata leży nieustanny ruch i przemiana dwóch przeciwstawnych elementów jin i jang.
Praktyka stylów wewnętrznych podąża w kierunku ułatwienia krążenia energii życiowej i rozwoju tej energii do stopnia w którym jest możliwe użycie tej energii w walce. Ta energia życiowa jest określana mianem energii lub siły wewnętrznej (stąd nazwa „style wewnętrzne”).
Najbardziej znanymi stylami wewnętrznymi są: Tai Chi Chuan, Ba Gua (Pakua) oraz Hsing-I (Xing-I). Spośród nich Tai Chi Chuan stylu Yang cieszy się największą popularnością i jest bez wątpienia najbardziej rozpowszechnionym stylem wewnętrznym na świecie.

Zamieszanie może jednak tworzyć fakt, że istnieje wiele odmian Tai Chi Chuan stylu Yang oraz to, że ten sam styl może bardzo różnić się w zależności od praktykanta lub nauczyciela.
Dla niewtajemniczonych należy podkreślić, że cały światowy ruch TCC powstał od jednej i jedynej osoby nazwiskiem Yang Cheng Fu, która w latach 30-tych rozpoczęła publiczną naukę Tai Chi Chuan w Chinach. Następnie ruch TCC został przeniesiony poczynając od lat 60-tych na zachód, przez osoby związane bezpośrednio lub pośrednio z osobą Yang Cheng Fu i jego naukami. Do najważniejszych należeli: Chen Wei Ming, Chen Man Ching, Tung Ying-Chieh, Fu Zhong Wen i ich uczniowie.
Dzięki tym ludziom, Tai Chi Chuan jest uczone i praktykowane na zachodzie od ponad czterdziestu lat. Pomimo to żaden z długoletnich praktykantów nawet nie zbliżył się do umiejętności członków rodziny Yang! Z tego powodu wiele ludzi na świecie zadaje sobie obecnie pytanie czy pierwsi uczniowie Yang Cheng Fu naprawdę przynieśli na zachód kompletny system Tai Chi Chuan rodziny Yang?

Problem podstawowy na jaki natrafia współczesny praktykant Tai Chi Chuan, lub innego systemu wewnętrznych sztuk walki jest ten sam: niezdolność rozwinięcia energii wewnętrznej, która jest podstawą funkcjonowania stylu wewnętrznego. Jedyne co udaje się osiągnąć to subtelne efekty energii, polegające na pojawianiu się ciepła i wibracji w różnych częściach ciała. Są to objawy niesubtelnej energii, która w żaden sposób nie może być użyta do walki. W konsekwencji, praktyki stylów wewnętrznych w obecnych czasach sięgają po siłę mięśniową, aby zapełnić istniejącą pustkę w dziedzinie energii. Sprowadza to je do praktyk czysto zewnętrznych. Sztuki te są zredukowane do powolnej i delikatnej gimnastyki egzotyczno-orientalnej pozbawionej jakiegokolwiek wigoru.

Co więc otrzymaliśmy w spadku od rodziny Yang? Jeśli praktykujemy ciężko przez dziesięć lat i wszystkim co udaje nam się osiągnąć to wyłącznie subtelna energia, to bez wątpienia istnieje poważny problem dotyczący przekazu wiedzy. W rzeczywistości żaden z uczniów Yang Cheng Fu nie wyjaśnił jak rozwinąć wewnętrzną energię, która przejawiała się u członków rodziny Yang w formie legendarnego efektu „ciężkich rąk”, zwanego pod nazwą Iron in Cotton (żelazo owinięte bawełną). To dzięki temu założyciel stylu Yang, Yang Luchan, po przybyciu do Pekinu pokonał wszystkich mistrzów sztuk walki i uzyskał posadę prywatnego nauczyciela mandżurskich książąt.
 

 

Nowa generacja nauczycieli Tai Chi Chuan która powstała na zachodzie od lat 60- tych przyczyniła się do szerokiej popularyzacji Tai Chi Chuan i stworzyła własną interpretację tej sztuki. Jest to wyraźnie widoczne w publikacjach stworzonych przez tą nową generację. Istnieje również wiele sprzeczności pomiędzy tym
co możemy przeczytać w nowoczesnych tekstach na temat praktyki wewnętrznej i w dawnych tekstach (Klasyki Tai Chi Chuan, prawdopodobnie dzieła Chang San Fenga oraz podręczniki trzech generacji rodziny Yang). Najlepszym przykładem będzie tutaj podejście do pracy nad oddechem oraz krążeniem energii. Obecnie przyjęte jest, że pracując w Tai Chi Chuan należy używać oddechu brzusznego lub odwrotnego oraz prowadzić energię poprzez meridiany w sposób świadomy (cykl orbity mikro lub makro kosmicznej). Jednak dawne teksty wyraźnie mówią że jest to błędem prowadzącym do niezgrabności ruchów i zastoju przepływu energii.
Ta wielka przepaść dzieląca koncepty pracy wewnętrznej wynika z niekompletnego przekazu systemu
Tai Chi Chuan.

Niestety, ani dawne teksty, ani uczniowie rodziny Yang nie przynieśli na zachód wiedzy odnośnie rozwijania wewnętrznej energii - największego skarbu stylów wewnętrznych. Brakuje po prostu konkretnych metod pracy. Z tego powodu nowoczesna generacja praktykantów stylów wewnętrznych musiała sięgnąć gdzie indziej, aby wypełnić tą lukę. Oznacza to, że zapożyczyli oni wiedzę z Jogi i licznych praktyk Taoistycznych. Zaprowadziło to nas do sprzeczności pomiędzy tym co mówili dawni mistrzowie Tai Chi Chuan i o tym co mówią „mistrzowie” współcześni. Tutaj należy przypomnieć, że to właśnie ci dawni mistrzowie stworzyli wewnętrzne sztuki walki, więc bez wątpienia wiedzieli jak należy właściwie pracować.
Pamiętajmy co napisał sam Yang Cheng Fu we wstępie do swojej książki „Kompletne zasady i aplikacje
Tai Chi Chuan” wydanej w 1934 roku: „Istnieje tylko jedna szkoła Tai Chi Chuan; nie ma dwóch metod”. Daje to nam wyraźnie do zrozumienia, że to co poszukujemy w Tai Chi Chuan może być osiągnięte wyłącznie w jeden jedyny sposób i nie ma wielu dróg! Jeżeli więc oddalamy się od oryginalnych konceptów dawnych mistrzów, to oddalamy się od samego sensu i istoty wewnętrznych sztuk walki. Nigdy w ten sposób nie osiągniemy rozwoju energii wewnętrznej.

Oczywiście trudno jest się trzymać oryginalnych konceptów jeśli to co otrzymaliśmy jest tylko częścią prawdy. Należy jasno powiedzieć, że sama Rodzina Yang jest odpowiedzialna za ten stan rzeczy.
Już za czasów pierwszej i drugiej generacji, Yang Lu Chan oraz jego synowie: Pan-hou i Chien-hou przekazywali tylko część ich sztuki. Pan-Hou sam przyznał że mandżurowie i pekińska arystokracja otrzymuje tylko połowę Przekazu. Inny przykład doniósł HsuYu-Sheng (student Chien-Hou), który mówi
o trzech najlepszych studentach Yang Luchana w mandżurskim garnizonie (częścią pracy Yang Luchana było uczenie mandżurskich oficerów wojskowych): Wan Chun, Ling Shan i Chuan Yu. Każdy z nich rozwinął jeden aspekt sztuki Yang Luchana: twardość, odrzucanie, neutralizacja; ale tylko sam Yang Luchan posiadał wszystkie trzy umiejętności.
Jak widać, od samego początku istnienia Tai Chi Chuan, uczniowie rodziny Yang otrzymywali tylko część wiedzy. Nie należy więc się dziwić że żaden z nich nie osiągnął umiejętności porównywalnych do członków tej rodziny. Yang Cheng Fu który szeroko spopularyzował Tai Chi Chuan, poszedł jeszcze dalej i stworzył równoległy „styl” aby uczyć szerokie masy. Ten styl nazwał Stylem Tygrysa. To właśnie ten rodzaj praktyki jest obecnie znany jako Tai Chi Chuan rodziny Yang. Niemniej nie jest to tym co rodzina Yang stworzyła jako Tai Chi Chuan i tym co sama praktykowała.
Najstarsi uczniowie Yang Cheng Fu donieśli, że Styl Tygrysa tylko z daleka przypomina to co Yang Cheng Fu praktykował i częściowo uczył w zamkniętym kręgu przed tym jak rozpoczął publiczne nauczanie w latach 30-tych. Jego poprzednie pozycje były niższe, dłuższe i bardziej zwarte od tych pokazywanych później
w latach 30-tych. Dobrze to widać na sekwencji mało znanych zdjęć Yang Cheng Fu pochodzących z lat
20-stych.

Rodzina Yang nigdy nie miała zamiaru przekazać komukolwiek ich prawdziwej, kompletnej wiedzy. Oznaczało by to dla nich utratę monopolu i ich unikalnego autorytetu w dziedzinie Tai Chi Chuan. Skarb ten trzymali wyłącznie dla siebie. Był on źródłem ich bogactwa i pozycji społecznej. Tak więc na końcu cały „przekaz” ograniczył się do Stylu Tygrysa, który od początku był pozbawiony całej esencji Tai Chi Chuan
i wiedzy o rozwijaniu wewnętrznej energii. Został później „skompletowany” na zachodzie przez metody pochodzące z Yogi i Taoizmu, co definitywnie oddaliło go od konceptów pracy wewnętrznej dawnych Mistrzów i zaprowadziło Tai Chi Chuan w ślepą uliczkę.

Sytuacja pozbawiająca jakiejkolwiek szansy na zrozumienie wewnętrznych sztuki walki, mogła by pozostać gdyby nie ostatni z linii rodziny Yang, przedstawiciel 5 tej generacji, mistrz Ip Tai Tak. Zdecydował się on na ujawnienie sekretu praktyki Tai Chi Chuan i metod rozwoju wewnętrznej energii. Mistrz Ip był przez
30 lat prywatnym uczniem (disciplem) mistrza Yang Sau Chunga, który był pierworodnym synem samego wielkiego Yang Cheng Fu. Master Ip przed swoją śmiercią wyjawił sekret, że rodzina Yang, poczynając
od założyciela stylu, Yang Luchana, posiadała sztukę, która była przekazywana tylko wśród najbliższej rodziny i która nazywała się Stylem Węża (Snake Style).
Styl Tygrysa, który uważamy jest obecnie za Tai Chi Chuan rodziny Yang, był zaś stworzony tylko
do nauczania publicznego. Mistrz Ip przekazał wiedzę dotyczącą pracy w Snake Style, która umożliwiała przepływ energii, unifikację ciała i rozwój energii wewnętrznej według nauk twórców Tai Chi Chuan.

Na tych, którzy będą mieli szansę zetknąć się ze Snake Style, czeka ogromne zaskoczenie: praca wewnętrzna nie mająca nic wspólnego z tym czego naucza się obecnie w Tai Chi Chuan, niemniej zgodna w każdym punkcie z tekstami dawnych mistrzów. Oznacza to, że prawdziwy i komplety przekaz naprawdę istnieje i będzie dostępny dla tych którzy poszukują prawdy i pragną rozwijać Wewnętrzne Sztuki Walki.
Snake Style nie jest czymś nowym, jak wiele pojawiających się obecnie nowych stylów Tai Chi Chuan.
Jest to dawna wiedza Rodziny Yang, która ostatecznie wyszła z cienia. Razem z nią, Wewnętrzne Sztuki Walki będą miały szansę udowodnienia swojej prawdziwej wartości oraz odzyskania należnego im miejsca w Wielkiej Rodzinie Sztuk Walki – miejsca, które utraciły ze względu na niekompletny przekaz i utratę
Iron in Cotton.
James P. Blaise
jb.blaise@hotmail.com